Forever 44. Today would have been your 49th birthday.
Για πάντα 44. Σήμερα θα έκλεινες τα 49.
Forever 44.
Forever 44. Today would have been your 49th birthday.
Για πάντα 44. Σήμερα θα έκλεινες τα 49.
Showing posts with label family n' friends. Show all posts
Showing posts with label family n' friends. Show all posts
Aug 31, 2014
Forever 44. Today would have been your 49th birthday.
Για πάντα 44. Σήμερα θα έκλεινες τα 49.
Mar 5, 2014
20140305
This urban art sums it up. Breet!
flubberwinkle.blogspot.gr/2014/03/a-silver-1-blog-moment....
A silver +1 blog moment
Today, we celebrate 26 years or the day otherwise known in our family "as the only time Husband wore a tie".
Πέρυσι, στην επέτειο ενός τετάρτου του αιώνα δεν μπορέσαμε να γιορτάσουμε επειδή ήμασταν στο νοσοκομείο περιμένοντας την χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλό μου.
Εντάξει - μην ανησυχείτε, έζησα-, έτσι σήμερα, γιορτάζουμε την 26η χρονιά από τότε που βάλαμε τις τζίφρες μας μπροστά σε έναν κάρο κόσμο στο δημαρχείο με σαμπάνιες και γλυκά ή αλλιώς η ΜΟΝΑΔΙΚΗ φορά -γνωστή στον οικογενειακό μας κύκλο- που φόρεσε ο σύζυγος γραβάτα.
Mar 6, 2011
Twenty three going on sixty.
We're glad we chose each other as traveling companions down life's journey.
Here's to another 23.
p.s. Inside family fact: Saturday, March 5 1988. The only time Husband ever wore a tie. Our wedding.
Dec 9, 2010
Happy Birthday to Daughter#1 & Nephew#1!
Daughter#1 turned 22 on December 7th and Nephew#1 turned 4 on December 8th!
Oct 8, 2010
Daughter#1 on my new blog banner:
Athena.
As in goddess of wisdom.
Owl.
As in symbol of wisdom.
That's witty, Mum."
Thanks kiddo. Glad you caught on.
Oct 7, 2010
Updates
As soon I press the "Publish Now" button the blogosphere will come to a screeching halt, the staff over at blogger.com will be popping open champagnes because blog traffic will pick up and everything will become brighter and that warm fuzzy feeling you thought had abandoned you will start to shimmer and glow and THEN, snuggle in your heart. Yes. That's how powerful a flubberwinkle post is.
So, I start off this post celebrating my blog's five year anniversary with the BEST news:
New Flubberwinkle family member has come into our lives! Baby Neo, my first nephew, will henceforth be known to you, Internet, as Nephew#1 since he now has a baby brother. Nephew#2 was born July 23 and methinks he's so debonair for a newborn. Quite the gentleman. I took this photo on the day he was born, he's grown out and up since then.
Unfortunately, I haven't had the pleasure of holding him since I've been in and out of hospitals since he was born (long story - no need to alarm you, I'll live).
I'm back from a very eventful and yet uneventful summer.
On the upside:
I overdosed watching 5 seasons of the sitcom "How I Met Your Mother " in 30 days as well as 2 months of the daily Turkish soap opera "Binbir Gece". Barney phrases from HIMYM and tamam, evet, cok guzel are flying all over our house. It's strange how addicted you get to some shows when you are bedridden... awe.some.
We didn't go away for our summer holidays (see previous raving post on why). However, I WAS on vacation, meaning that I didn't check in on my emails, my workplace's website or log in my work computer from home. I stayed away from anything computer-related for three whole weeks. 3 whole weeks. This may not sound like a feat to some people but my daughters and Husband were so relieved, as were my knees, my wrists, my coccyx, my eyes and nerves. 14 hour shifts in front of a computer screen for months on end had taken its toll on myself and my family.
On the downside:
Overworked, overstressed and diagnosed with CMV, which brought on fatigue, shortness of breath, loss of appetitie, loss of interest in general wore me out this summer. I wasn't feeling too well and had a train of tests to go through. I now work mainly from home and go in the office for a few afternoon hours or when an emergency arises. Of course, my workplace may become obsolete at some point but I can't worry about that until it comes. A day at a time.
Just when I was on my way to recovery my 83 year old father-in-law had a couple of heart attacks in one day (luckily the second and massive coronary hit while he was in hospital). He's home now after the doctors did an angioplasty stent on the blocked artery (he'll have another one in 2-3 months). He's trying to adjust to a less active lifestyle. Grandpa walked A LOT and did a LOT of gardening which is how he keeps in shape. It's hard for him to take it slow when his motto is "do something useful everyday so that day doesn't go to waste".
Words to live by.
Have a good autumn.
I promise not to stay away so long Internet, I missed you too.
Group hug everyone!
So, I start off this post celebrating my blog's five year anniversary with the BEST news:
New Flubberwinkle family member has come into our lives! Baby Neo, my first nephew, will henceforth be known to you, Internet, as Nephew#1 since he now has a baby brother. Nephew#2 was born July 23 and methinks he's so debonair for a newborn. Quite the gentleman. I took this photo on the day he was born, he's grown out and up since then.Unfortunately, I haven't had the pleasure of holding him since I've been in and out of hospitals since he was born (long story - no need to alarm you, I'll live).
I'm back from a very eventful and yet uneventful summer.
On the upside:
I overdosed watching 5 seasons of the sitcom "How I Met Your Mother " in 30 days as well as 2 months of the daily Turkish soap opera "Binbir Gece". Barney phrases from HIMYM and tamam, evet, cok guzel are flying all over our house. It's strange how addicted you get to some shows when you are bedridden... awe.some.
We didn't go away for our summer holidays (see previous raving post on why). However, I WAS on vacation, meaning that I didn't check in on my emails, my workplace's website or log in my work computer from home. I stayed away from anything computer-related for three whole weeks. 3 whole weeks. This may not sound like a feat to some people but my daughters and Husband were so relieved, as were my knees, my wrists, my coccyx, my eyes and nerves. 14 hour shifts in front of a computer screen for months on end had taken its toll on myself and my family.
On the downside:
Overworked, overstressed and diagnosed with CMV, which brought on fatigue, shortness of breath, loss of appetitie, loss of interest in general wore me out this summer. I wasn't feeling too well and had a train of tests to go through. I now work mainly from home and go in the office for a few afternoon hours or when an emergency arises. Of course, my workplace may become obsolete at some point but I can't worry about that until it comes. A day at a time.
Just when I was on my way to recovery my 83 year old father-in-law had a couple of heart attacks in one day (luckily the second and massive coronary hit while he was in hospital). He's home now after the doctors did an angioplasty stent on the blocked artery (he'll have another one in 2-3 months). He's trying to adjust to a less active lifestyle. Grandpa walked A LOT and did a LOT of gardening which is how he keeps in shape. It's hard for him to take it slow when his motto is "do something useful everyday so that day doesn't go to waste".
Words to live by.
Have a good autumn.
I promise not to stay away so long Internet, I missed you too.
Group hug everyone!
Jul 2, 2010
Happy Sweet 16 Birthday Cupcakes
16 candles, 16 cupcakes awkwardly formed into the number 16 for Daughter#2 who turns (what else?) 16!
Mar 16, 2010
When I was 43
When I was 43... I lost my best friend, to cancer.
Eleni and I were together for 17 years, the better part of my (so far) adult life. It felt as if a large chunk of my heart had been torn out with her passing.
When I was 43... my last living grandparent, my mother's mother, aged 98, passed away.
I am no longer anyone's granddaughter and my inner child doesn't like it at all.
When I was 43... Daughter#1, my eldest, spread her wings and flew away to another country for her studies.
It's a proud moment when your child is out on her own for the first time and doing very well in another country nonetheless.
It's a bittersweet feeling that as "Mommy" you're not in demand as much any more.
When I was 43... a homecoming took place that put my heart at ease and I was able to hug my father again.
Last night, a quarter past midnight, I turned 44.
Eleni and I were together for 17 years, the better part of my (so far) adult life. It felt as if a large chunk of my heart had been torn out with her passing.
When I was 43... my last living grandparent, my mother's mother, aged 98, passed away.
I am no longer anyone's granddaughter and my inner child doesn't like it at all.
When I was 43... Daughter#1, my eldest, spread her wings and flew away to another country for her studies.
It's a proud moment when your child is out on her own for the first time and doing very well in another country nonetheless.
It's a bittersweet feeling that as "Mommy" you're not in demand as much any more.
When I was 43... a homecoming took place that put my heart at ease and I was able to hug my father again.
Last night, a quarter past midnight, I turned 44.
Mar 5, 2010
22nd wedding anniversary. Husband remembered.
Nothing like a big, vibrant bouquet of flowers in the kitchen to say "happy 22!".
Sep 14, 2009
Aug 30, 2009
The Rite of Passage
...when your eldest calls you from her flat in Portugal and asks how long she should leave the toilet disinfectant she bought from the supermarket before she flushes.
Ah, they grow up so fast.
It seems like only yesterday I was changing her diaper.
And now we're exchanging toilet cleaning tips.
Ah, they grow up so fast.
It seems like only yesterday I was changing her diaper.
And now we're exchanging toilet cleaning tips.
What Dreams May Come
When Helen, my best friend, watched this movie a decade ago she was deeply moved and told me her favorite scene was when Robin Williams' dead character reunited with his dead dog. Somehow imagining this scene of her and her Berkey meeting up again makes me feel better.
Dying is about the living adjusting to dying.
.
Για την Ελένη
For my friend Helen who would have turned 44 tomorrow
(I apologize to my English readers, when I get a grip and stop crying I'll try to translate).
Είχε φέξει και βρισκόμουν σε εκείνη την περίεργη φάση που δεν ξέρεις εάν κοιμάσαι ακόμα ή εάν έχεις ξυπνήσει. Ένιωθα μία περίεργη γαλήνη, σαν κάτι καλό να μου είχε συμβεί στον ύπνο. Γύρισα πλευρό να εκμεταλλευτώ το πρωινό χουζούρι, αλλά δυστυχώς όταν έχεις μάθει να ξυπνάς νωρίς σ’ όλη την ενήλικη ζωή σου, δεν σου κάθεται να μένεις στο κρεβάτι. Περπατώντας προς το μπάνιο, θυμήθηκα και σταμάτησα. Η Ελένη. Η Ελένη είχε έρθει στο ύπνο μου. Είναι η δεύτερη φορά που την βλέπω από τότε που με άφησε, μας άφησε.
(Την πρώτη φορά -πριν 2 μήνες- είχε έρθει θυμωμένη και μου φανέρωσε κάτι σπουδαίο που έπρεπε να βρω στο γραφείο της και το βρήκα.)
Ελένη μου αύριο είναι τα γενέθλιά σου. Αύριο θα έκλεινες τα 44.
Δεν ξέρω εάν σε δημιούργησα στο όνειρο μου ή εάν ήρθες εσύ, ξέρω ότι αυτές τις μέρες μου είναι δύσκολο να σκέφτομαι ότι για πρώτη φορά -μετά από πολλά χρόνια- δεν θα είμαστε μαζί στα γενέθλιά σου. Στο γνωστό μας τάμα, εκεί στον Αη Γιάννη Ρέντη.
Πόσο διασκέδαζες να λες, "η αδερφή μου με έχει τάξει στην Αγία Βαρβάρα και η Αθηνά στον Αγιο Ιωάννη Ρέντη" και μετά συμπλήρωνες... "στο Village Park" και τους έκανες να γελούν (γιατί αναρωτιόντουσαν πως μία άθεη, όπως εγώ, κάνει τάματα).
Εγώ, το αμερικανάκι, σου έλεγα ότι τα γενέθλια είναι πιο σπουδαία από ονομαστικές γιορτές και κουραφέξαλα. Πρέπει να γιορτάζουμε την ύπαρξη ενός ανθρώπου και όχι το όνομά του. Χαίρομαι που σε γιόρτασα όσο σε είχα κοντά μου. Χαίρομαι που ευχαριστιόσουν τις εξόδους μας με φαΐ και κινηματογράφο, που ζήσαμε τόσα χαρούμενα γενέθλια μαζί, με πολύ κουβέντα (αχ Ελένη μου λείπουν οι κουβέντες μας...., ακόμα και στο νοσοκομείο κλείναμε 8ωρα κουβέντας... που τα βρίσκαμε τόσα θέματα...)
Πέρυσι που πάλευες με τον καρκίνο (ναι, έτσι ήθελες να το λέμε δυνατά) ήσουν ευτυχώς έξω στα γενέθλιά σου και πήγαμε στα Village Ρέντη. Μόνο που μου ζήτησες να προσπεράσουμε την ταινία για να χορτάσουμε κουβέντα, για να με χορτάσεις. Κι έτσι κάναμε. Από τις 2 μέχρι τις 11 το βράδυ.
Φέτος θα πάω πάλι στον Αη Γιάννη Ρέντη μόνη μου, απέναντι από τα Village, στο Γ' Νεκροταφείο.
Εκεί στο κρύα μάρμαρα θα ακουμπήσω τ' αγαπημένα σου λουλούδια, ηλίανθοι, για να σ' ευχαριστήσω που ήρθες στη ζωή μου... αλλά φιλενάδα δεν είσαι εντάξει.
Νωρίς με άφησες.
.
(I apologize to my English readers, when I get a grip and stop crying I'll try to translate).
Είχε φέξει και βρισκόμουν σε εκείνη την περίεργη φάση που δεν ξέρεις εάν κοιμάσαι ακόμα ή εάν έχεις ξυπνήσει. Ένιωθα μία περίεργη γαλήνη, σαν κάτι καλό να μου είχε συμβεί στον ύπνο. Γύρισα πλευρό να εκμεταλλευτώ το πρωινό χουζούρι, αλλά δυστυχώς όταν έχεις μάθει να ξυπνάς νωρίς σ’ όλη την ενήλικη ζωή σου, δεν σου κάθεται να μένεις στο κρεβάτι. Περπατώντας προς το μπάνιο, θυμήθηκα και σταμάτησα. Η Ελένη. Η Ελένη είχε έρθει στο ύπνο μου. Είναι η δεύτερη φορά που την βλέπω από τότε που με άφησε, μας άφησε.
(Την πρώτη φορά -πριν 2 μήνες- είχε έρθει θυμωμένη και μου φανέρωσε κάτι σπουδαίο που έπρεπε να βρω στο γραφείο της και το βρήκα.)
Η Ελενίτσα στεκόταν όρθια δίπλα στο κρεβάτι μου, με κοιτούσε ενώ κοιμόμουν. Το σκηνικό του ονείρου, μου φάνηκε, ότι ήταν κάπου στη Νότια Αμερική. Κάποιος λέει της είχε κάνει δώρο γαμήλιο ταξίδι, ότι βρισκόταν εκεί με τον πρώην άνδρα της (δεν το είδα) και ενώ είχαν έρθει για μία εβδομάδα τελικά ο άνδρας της πλήρωσε για ακόμα 50 ημέρες επειδή της άρεσε τόσο πολύ. Έδειχνε ευτυχισμένη.
Φορούσε μακρυμάνικο, βαθύ μπλε, μπατίκ φόρεμα και μου χαμογελούσε συνέχεια. Είδε ότι είδα την κοιλίτσα της φουσκωμένη - ένδειξη του ασκητικού υγρού που τόσο την βασάνισε. Η φιλενάδα μου έγνεψε καταφατικά, "αυτό ξαναβγαίνει κάθε φορά που το αφαιρούν... αλλά είμαι καλά". Χαμογελούσε ήρεμα.
Ελένη μου αύριο είναι τα γενέθλιά σου. Αύριο θα έκλεινες τα 44.
Δεν ξέρω εάν σε δημιούργησα στο όνειρο μου ή εάν ήρθες εσύ, ξέρω ότι αυτές τις μέρες μου είναι δύσκολο να σκέφτομαι ότι για πρώτη φορά -μετά από πολλά χρόνια- δεν θα είμαστε μαζί στα γενέθλιά σου. Στο γνωστό μας τάμα, εκεί στον Αη Γιάννη Ρέντη.
Πόσο διασκέδαζες να λες, "η αδερφή μου με έχει τάξει στην Αγία Βαρβάρα και η Αθηνά στον Αγιο Ιωάννη Ρέντη" και μετά συμπλήρωνες... "στο Village Park" και τους έκανες να γελούν (γιατί αναρωτιόντουσαν πως μία άθεη, όπως εγώ, κάνει τάματα).
Εγώ, το αμερικανάκι, σου έλεγα ότι τα γενέθλια είναι πιο σπουδαία από ονομαστικές γιορτές και κουραφέξαλα. Πρέπει να γιορτάζουμε την ύπαρξη ενός ανθρώπου και όχι το όνομά του. Χαίρομαι που σε γιόρτασα όσο σε είχα κοντά μου. Χαίρομαι που ευχαριστιόσουν τις εξόδους μας με φαΐ και κινηματογράφο, που ζήσαμε τόσα χαρούμενα γενέθλια μαζί, με πολύ κουβέντα (αχ Ελένη μου λείπουν οι κουβέντες μας...., ακόμα και στο νοσοκομείο κλείναμε 8ωρα κουβέντας... που τα βρίσκαμε τόσα θέματα...)
Πέρυσι που πάλευες με τον καρκίνο (ναι, έτσι ήθελες να το λέμε δυνατά) ήσουν ευτυχώς έξω στα γενέθλιά σου και πήγαμε στα Village Ρέντη. Μόνο που μου ζήτησες να προσπεράσουμε την ταινία για να χορτάσουμε κουβέντα, για να με χορτάσεις. Κι έτσι κάναμε. Από τις 2 μέχρι τις 11 το βράδυ.
Φέτος θα πάω πάλι στον Αη Γιάννη Ρέντη μόνη μου, απέναντι από τα Village, στο Γ' Νεκροταφείο.
Εκεί στο κρύα μάρμαρα θα ακουμπήσω τ' αγαπημένα σου λουλούδια, ηλίανθοι, για να σ' ευχαριστήσω που ήρθες στη ζωή μου... αλλά φιλενάδα δεν είσαι εντάξει.
Νωρίς με άφησες.
.
Jul 26, 2009
Welcome baby Ster!
Remember my expecting friend I threw a baby shower for? Yesterday she gave birth to a healthy, beautiful baby daughter!
What's cuter than one baby? LOTS of them!
What's cuter than one baby? LOTS of them!
Jul 25, 2009
Do you hear that?
That's right.
Just the gentle wind and the waves lapping lightly on the shore.
Nothing else.
Pure bliss.
Jul 11, 2009
Awwwwwww. Puppies!
Two, adorable, stray puppies surprise Daughter#1 at the beach. Moment caught by Daughter#2.
